<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت اقتصاداسلامی</JournalTitle>
                <Issn>2042-2322</Issn>
                <Volume>13</Volume>
                <Issue>1</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2021</Year>
                    <Month>08</Month>
                    <Day>11</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>بررسی نظریه‌های «مولّد بودن سرمایه» به‌عنوان اساس توجیهات بهره</VernacularTitle>
            <FirstPage>179</FirstPage>
            <LastPage>196</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">428</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>سیدمحمدکاظم</FirstName>
            <LastName>رجائی رامشه</LastName>
            <Affiliation>استاد - گروه اقتصاد مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0000-0002-3275-9439</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2022</Year>
                    <Month>02</Month>
                    <Day>20</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract></Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">بهره، جریان مداوم درآمد به سمت صاحب دارایی مالی از طریق زیاده مشروط در قرارداد قرض است. حتی اگر صاحب دارایی مالی انگشتش را هم تکان ندهد این درآمد به سمت او جریان می یابد. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی در مقام پاسخ به این پرسش است که اولاً اساس استدلال قائلین به ضرورت وجود بهره برای اثبات استحقاق قرض دهنده به عنوان صاحب دارایی پولی در قرارداد قرض چیست؟ ثانیاً آیا این استدلال قدرت توجیه بهره را دارد یا خیر؟ مقاله اثبات می کند اساس توجیهات مهم بهره، در گزاره &amp;laquo;سرمایه مولد است&amp;raquo; خلاصه می شود و این گزاره قدرت توجیه جریان دائم درآمدی به نام بهره را ندارد. در قرارداد قرض دارایی پولی ممکن است تبدیل به سرمایه فیزیکی شود. با تبدیل دارایی پولی به سرمایه فیزیکی، این سرمایه لزوماً به عامل تبدیل تولید نخواهد شد. با فرض تبدیل به عامل تولید، لزوماً مولدیت فیزیکی را به دنبال نخواهد داشت. همچنان که مولدیت احتمالی فیزیکی، به معنای مولدیت دائم ارزشی نخواهد بود. با اغماض نسبت به همه این احتمالات زیاده ـ درآمد ـ پدید آمده احتمالی، از نظر حقوقی ملک قرض گیرنده و نه قرض دهنده است.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">ربا</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">بهره</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">نظریه‌های بهره</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">مولدیت سرمایه</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">توجیهات بهره</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://marefateeqtesadi.nashriyat.ir/sites/marefateeqtesadi.nashriyat.ir/files/article-files/10_4.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
