تحليل انتقادي «شاخص جهاني شادي» با رويكرد اسلامي

سال هشتم، شماره اول، پياپي 15، پاييز و زمستان 1395

ساجد صمدي قرباني / دانشجوي دکتري علوم اقتصادي در دانشگاه آزاد واحد تهران شمال             sinsadkd@gmail.com

مهدي طغياني / استاديار دانشگاه اصفهان                                                                    mtoghyani@gmail.com

دريافت: 03/05/1395 ـ پذيرش: 12/09/1395

چکيده

يکي از جديد‌ترين شا‌خص‌هاي مورد استفاده براي ارزيابي پيشرفت جوامع، «شاخص جهاني شادي» است. اين شاخص براي سنجش سطح شادکادمي افراد از 7 نماگر اصلي همچون سرانه توليد ناخالص داخلي، حمايت اجتماعي، اميد به زندگي سالم، آزادي در انتخاب زندگي، سخاوت، ادراک‌ فساد و آسايش خاطر استفاده مي‌نمايد. در اين مقاله، با استفاده از روش تحليلي، به بررسي انتقادي اين شاخص با رويکرد اسلامي و ارزيابي توانايي آن جهت ارزيابي سطح شادکامي در جوامع مسلمان مي‌پردازيم. بر اساس يافته‌هاي پژوهش، شاخص جهاني شادي از جهت تعريف مفهوم شادي و نشاط و همچنين مؤلفه‌هاي پيشنهادي با آموزه‌هاي اسلامي سازگاري ندارد. از اين رو، اين شاخص نمي‌تواند به عنوان يک ابزار قابل اعتماد تصوير درستي از سطح شادکامي در جوامع اسلامي و در نتيجه ميزان پيشرفت آن‌ها ارائه نمايد. تدوين شاخص شادي در رويکرد اسلامي مستلزم استخراج مؤلفه‌هاي اسلامي شادکامي، و ارائه شاخص ترکيبي جديدي براي سنجش آن است.

کليدواژه‌ها: توسعه، شاخص‌هاي توسعه، شاخص جهاني شادي و مؤلفه‌هاي اسلامي شادي.